Κατά μέσο όρο ο μέσος δυτικός άνθρωπος καταναλώνει ημερησίως νερό όσο και το βάρος του.

Είναι δύσκολο να δεχθούμε ότι κατά την εποχή της 4ης βιομηχανικής επανάστασης θα έπρεπε ως πολίτες να αγωνιστούμε για τη διαθεσιμότητα του νερού στην Ελλάδα και την Ευρώπη και ότι θα γινόταν πόλεμος  στην Ουκρανία, με προφανή αιτία δύο άλλα ρευστά :  το φυσικό αέριο και  το πετρέλαιο.   Αυτό που χαρακτηρίζει την εποχή μας είναι η «ρευστότητα» της καθημερινότητας, η έλλειψη σταθερών βάσεων αναφοράς.     Μια από τις οποίες είναι το νερό : το πόσιμο, το νερό άρδευσης, το νερό για τη βιομηχανία. Χωρίς νερό δεν υπάρχει ζωή.

Ήδη 800 εκατομμύρια άνθρωποι δεν έχουν πρόσβαση σε πόσιμο νερό, μέχρι το 2025 ο μισός πληθυσμός της γης θα ζει σε περιοχές με  προβληματική πρόσβαση στο νερό. Ο ΟΗΕ και η ΕΕ, έχουν αναγνωρίσει επίσημα και εμφατικά «το δικαίωμα πρόσβασης σε ασφαλές και καθαρό πόσιμο νερό και στην αποχέτευση ως ανθρώπινο δικαίωμα …», αλλά σε πολλές χώρες, αυτό είναι απλό δικαίωμα και καθόλου πραγματικότητα.

Αλλά και από την πλευρά των πολιτών – καταναλωτών στις χώρες της αφθονίας, σπάνια αντιλαμβανόμαστε το νερό ως ένα περιορισμένο φυσικό πόρο. Ιδιαίτερα στον πρωτογενή τομέα η σπατάλη νερού είναι απερίγραπτη.

Στην Ελλάδα, η πρόσβαση σε ποιοτικό πόσιμο νερό και νερό άρδευσης είναι σε γενικές γραμμές καλή, εκτός από ειδικές κοινωνικές ομάδες όπως πχ οι Ρομά και οι μετανάστες.  Όμως, απουσιάζουν εντελώς πολιτικές ορθολογικής διαχείρισης και προσπάθειες για την οικολογία των λεκανών απορροής.  Όπως  η οργανωμένη συλλογή και χρήση του βρόχινου νερού, η δημιουργία διπλών δικτύων (πόσιμου – μη πόσιμου), η συντήρηση των δικτύων και η χρήση υγιεινών υλικών στα δίκτυα μεταφοράς και διανομής, η αλλαγή των καλλιεργειών που ρυπαίνουν τις πηγές και  η προσαρμογή τους σε καταστάσεις ανομβρίας, αντιπλημμυρικά έργα που θα λειτουργούν και ως ταμιευτήρες, η λεπτομερής ενημέρωσης των πολιτών σε θέματα μείωσης της κατανάλωσης κλπ.

Σε επίπεδο ιδιοκτησίας, στα δίκτυα της  ΕΥΔΑΠ και της ΕΥΑΘ σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη αντίστοιχα, γίνεται έντονη προσπάθεια ιδιωτικοποίησης.  Όμως αυτή η τάση, πέρα από τους μεγάλους κινδύνους που εμπεριέχει σε περιπτώσεις εκτάκτων αναγκών π.χ.   πανδημίες,  σεισμούς, πόλεμο, μεγάλη φυσική καταστροφή, έχει αποδειχθεί ότι οδηγεί κατά κανόνα σε μεγάλη αύξηση του κόστους, σε χειροτέρευση της ποιότητάς του και σε μόλυνση των φυσικών πηγών.  Ήδη, πολλές πόλεις με ιδιωτικά δίκτυα(πχ  Παρίσι,  Βερολίνο,  αρκετές πόλεις των ΗΠΑ, κλπ) , επιστρέφουν σε δημόσια συστήματα νερού.

Οι Οικολόγοι ΠΡΑΣΙΝΟΙ Κεντρικής Μακεδονίας, δηλώνουν τη στήριξη τους στη δημόσια και κοινωνική διαχείριση των συστημάτων συλλογής και διανομής νερού, στα συστήματα και πολιτικές προστασίας των πηγών του – μείωσης της κατανάλωσης και του κόστους νερού και στην ενεργό συμμετοχή των πολιτών στη διαχείριση αυτού.  

Τα ρευστά κινούν την ανθρωπότητα, αλλά για να συνεχίσει αυτό θα πρέπει να δημιουργούμε σταθερές βάσεις για τη ζωή στον πλανήτη.

Από το Γραφείο Τύπου των Οικολόγων ΠΡΑΣΙΝΩΝ Κεντρικής Μακεδονίας.

Η εικόνα είναι από : https://pixabay.com/el/photos/σταγόνα-νερού-πτώση-επίπτωση-578897/

 

Related Posts